Najstarsza, narożna kamienica powstała na przełomie XIV i XV w. Jej gotycki rodowód przypominają m.in. ostrołukowy portal i blendy zdobiące elewację. W XIX w. dawne gotyckie szczyty zastąpiono konstrukcją ryglową. Na przestrzeni wieków budynek wielokrotnie przebudowywano i wykorzystywano m.in. jako szkołę maryjną, siedzibę synodu stargardzkiego, diakonat, internat i biuro parafialne.
Najbardziej okazała jest czterokondygnacyjna kamienica środkowa, wzniesiona w XVI w. Jej architektura łączy elementy późnogotyckie i renesansowe, a elewacje zdobią blendy i gzymsy. Od zachodu przylega do niej XIX-wieczna kamienica ryglowa.
Do 1935 r. znajdowały się tam mieszkania czynszowe. W latach 1939–1944 w zabytkowych kamienicach mieściło się Muzeum Regionalne, prezentujące historię Stargardu i okolic. Na jego potrzeby budynki połączono przejściami, tworząc wspólną przestrzeń ekspozycyjną. Zespół szczęśliwie przetrwał zniszczenia II wojny światowej.
Z plebanią wiąże się również ciekawa opowieść. Według jednej z hipotez podczas budowy środkowej kamienicy w jej murach zamurowano żywą kawkę. Miał to być magiczny dar składany pod fundamentami budynków, zwany ofiarą zakładzinową, która zgodnie z dawnymi wierzeniami miała zapewnić budowli trwałość i ochronę.
