Proces ten rozpoczął się w 1740 r., kiedy z inicjatywy księcia Moritza von Anhalt-Dessau, dowodzącego wówczas stargardzkim garnizonem, splantowano część wałów po południowej stronie miasta. Powstały w ten sposób plac wykorzystywano początkowo do parad i ćwiczeń wojskowych.
Kolejne przekształcenia nastąpiły na przełomie XVIII i XIX w. Pod koniec XVIII stulecia generał Franz Otto von Pirch polecił wybudować drewniany Most Panieński łączący trasę spacerową z wojskowym placem ćwiczeń. Dziś zastępuje go most betonowy, powstały na przełomie XIX i XX w. W 1800 r. kapitan Friedrich Franz von Brunnow splantował kolejny fragment dawnej fosy i urządził na jej miejscu rozległy ogród. W jego sąsiedztwie znajdowało się późniejsze kasyno oficerskie wraz z dawną basteją, którą przekształcono w palarnię.
W XIX w. proces likwidacji dawnych umocnień nabrał tempa. W miejscu wałów, fos i terenów wojskowych powstawały promenady oraz tereny zielone, które stopniowo otaczały historyczne centrum miasta.
Współczesne planty tworzą zielony pierścień otaczający historyczne centrum Stargardu. Składa się na niego pięć połączonych ze sobą parków: Chrobrego, Zamkowy, Jagielloński, Popiela i Piastowski. Każdy z nich ma odmienny charakter, wynikający zarówno z ukształtowania terenu, jak i wcześniejszej funkcji zajmowanej przestrzeni.
