W obrębie zaplanowanej sieci ulic i kwartałów przeznaczonych pod zabudowę mieszczańską wytyczono Rynek, przy którego południowo-wschodnim krańcu wzniesiono parafialny kościół Mariacki. Stargardzki Rynek nie znajdował się jednak w topograficznym centrum miasta, co było zjawiskiem spotykanym również w innych miastach pomorskich. Mimo to był dobrze skomunikowany dzięki wychodzącym z niego ulicom, prowadzącym do nowo wzniesionej Bramy Pyrzyckiej oraz do przecinającego miasto szlaku tranzytowego, biegnącego pomiędzy Bramami Świętojańską i Wałową.
Na rynku i w jego najbliższym otoczeniu koncentrowały się wszystkie najważniejsze funkcje życia politycznego, gospodarczego, społecznego i religijnego miasta. Wschodnia pierzeja rynku miała charakter reprezentacyjny, o czym świadczyły powstające tam budynki jak: hala kupiecka, później przekształcona w Ratusz, Waga Miejska oraz mieszczańskie kamienice. Władzom miasta zależało, aby na Rynku panował ład i porządek, dlatego zatrudniały dozorcę targowego, który czuwał nad wszystkimi sprawami związanymi z handlem. Do jego obowiązków należał nadzór nad jakością i ceną towarów wprowadzanych na Rynek, zarządzanie stoiskami i placami wyznaczonymi dla kupców oraz regulacja opłat rynkowych.
